Go to Apple's Advice

 

 

 

 

 

การจดทะเบียนสมรส

 

 

ในที่นี้ดิฉันไม่ขอกล่าวถึงในแง่ทางกฎหมายนะคะ แต่จะขอกล่าวถึงในแง่ของจิตใจคะ อันดับแรกเลยก็การเปลี่ยนคำนำหน้าชื่อจากนางสาวมาเป็นนาง ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็จะบอกว่าเป็นเรื่องธรรมดาแต่งงานแล้วก็ต้องเป็นนาง จะขอกระซิบว่าไม่เจอเข้ากับตัวก็ไม่รู้สึกหรอกคะ เจ้าสาวจะมาเริ่มรู้สึกสลดก็นาทีที่ใกล้จะจดทะเบียนสมรสนี่แหละคะ ความคิดที่ว่า “ นี่ฉันจะไม่ได้เป็นนางสาวแล้วหรือนี่ ” มันผุดขึ้นมาลอยอยู่เต็มหัวไปหมด เพราะนับจากนาทีนี้คุณจะไม่มีทางกลับมาใช้นางสาวได้อีก นับเป็นการเปลี่ยนสถานภาพครั้งใหญ่ในชีวิตเลยละคะ

ต่อมาก็การเปลี่ยนนามสกุล จากที่เราเคยเป็นคนของตระกูลเรามาครึ่งชีวิต เซ็นต์ชื่อแค่แก๊กเดียว..เราต้องมากลายเป็นคนตระกูลอื่นไปซะแล้ว ตอนที่เซ็นต์ชื่อในใบทะเบียนสมรส ดิฉันซึมไปเลยคะ (แต่ก็แอบซึมนะคะเพราะกลัวสามีจะเห็น) มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ว่าไม่อยากแต่งงาน แต่เหมือนกับว่าเราต้องสละอะไรบางอย่างที่เป็นเรามาตั้งแต่เกิด และหลังจากจดทะเบียนสมรสแล้ว..ความยุ่งยากทางกฎหมายต่างๆก็กำลังจะตามมา คิดง่ายๆคะว่าเอกสารทุกอย่าง(ไม่ใช่แค่ทางราชการ) ที่มีชื่อคุณและนามสกุลเป็นประวัติอยู่จะต้องทำการเปลี่ยนทั้งหมด

ขอยกตัวอย่างนะคะ หากเราเปิดบัญชีที่ธนาคารไว้ก่อนแต่งงาน หลังจากจดทะเบียนสมรสและเปลี่ยนบัตรประชาชนใบใหม่แล้ว เมื่อคุณต้องการทำธุรกรรมใดๆจากเดิมคุณเคยแสดงแค่บัตรประชาชนใบเดียวก็ทำได้แล้ว แต่ตอนนี้บัตรประชาชนของคุณมีคำนำหน้าชื่อและนามสกุลที่เปลี่ยนไป หากเห็นแต่ชื่อในสมุดเงินฝากและชื่อในบัตรประชาชนบุคคลสองคนนี้ก็คือคนละคนกันดังนั้นคุณจะทำธุรกรรมใดๆไม่ได้เลย เอกสารฉบับเดียวที่จะแสดงความเป็นตัวตนของคุณและบ่งชี้ว่าบุคคลสองคนนี้เป็นคนๆเดียวกันทางกฎหมายก็คือ ใบทะเบียนสมรส นี่เอง

ดังนั้นหลังจากจดทะเบียนสมรสแล้ว ก็ต้องทำใจเลยนะคะว่าเราจะสูญเสียความเป็นตัวเอง หรือที่เขาเรียกว่า Lose Identity ไป ที่อธิบายมายืดยาวขนาดนี้นะไม่ได้สนับสนุนให้เจ้าสาวไม่จดทะเบียนสมรสนะคะ เพียงแต่อยากให้เจ้าสาวทราบไว้ก่อนว่าจะต้องเจอกับความรู้สึกแบบไหน เมื่อตัดสินใจแล้วจะได้ไม่เสียใจภายหลังไงคะ อย่างไรก็ตามสมัยนี้มีทางเลือกมากขึ้นผู้หญิงสามารถคงนามสกุลเดิมไว้ได้ เปลี่ยนแค่คำนำหน้าชื่ออย่างเดียวก็ได้คะ

ขอทิ้งท้ายไว้นะคะ เจ้าสาวบางท่านอ่านบทความส่วนนี้แล้ว อาจจะคิดว่าอันนี้กล่าวเกินจริงไปหรือเปล่า ดิฉันก็ต้องขอบอกอีกทีว่าของแบบนี้ไม่เจอเข้ากับตัวก็ไม่รู้สึกหรอกคะ มีอยู่ครั้งหนึ่งดิฉันแนะนำและเล่าเรื่องนี้ให้เจ้าสาวฟังก่อนการจดทะเบียนสมรสสองอาทิตย์ เจ้าสาวฟังจบแล้วหัวเราะใหญ่บอกว่าดิฉันโอเว่อร์เกินไป แต่หลังจดทะเบียนสมรสไปสองวันได้มีโอกาสโทรศัพท์คุยกันอีก เจ้าสาวพูดคำแรกว่าเป็นอย่างที่ดิฉันเตือนไว้เลยตอนนี้เขารู้สึกเศร้ายังไงไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นนางไปซะแล้ว ยิ่งเห็นบัตรประชาชนแล้วยิ่งเศร้าใหญ่ ดังนั้นถ้าเราเตรียมใจไว้ก่อนอารมณ์แบบนี้จะได้ไม่เกิด เราจะได้มีความสุขเต็มที่กับการที่ได้แต่งงานกับคนที่เรารักไงละคะ

นิยดา