Go to Apple's Advice

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อเป็นภรรยาและแม่....

 

 

เมื่อวันก่อนรถกำลังติดไฟแดงอยู่ เห็นผู้ชายสูงอายุคนหนึ่งกำลังจะข้ามถนน ขณะที่กำลังจะก้าวเท้าลงสู่พื้นถนน เค้ายื่นมือไปให้ผู้หญิงสูงอายุที่อยู่ข้างๆคว้าไว้ ผู้หญิงคนนั้นรีบยื่นมือมาจับมือข้างนั้นแล้วก็เดินจูงมือข้ามถนนไปด้วยกัน....

เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ค่ะ ถ้าเป็นคนหนุ่มสาว นี่คงเป็นเรื่องธรรมดา แต่พอเห็นว่าเป็นคนสูงอายุ แล้วพาลให้นึกต่อไปว่า อายุปูนนี้แล้วยังมีอารมณ์สวีทกันอยู่เลย.. ก็สิ่งนี้แหละค่ะ ที่ทำให้ใครต่อใครอยากแต่งงานกันนัก

การที่จะได้ผู้ชายสักคนมายืนเคียงข้างดูแลเราตลอดไปเนี่ย เป็นเรื่องน่ายินดีออกค่ะ มนุษย์เราเป็นสัตว์สังคม การอยู่ตัวคนเดียว สำหรับบางคนอาจมีความสุขได้ แต่สำหรับบางคนมันก็ทรมานไปหน่อย หากคุณต้องเกี่ยวก้อยกับคำว่าเหงาไปจนอายุแปดสิบห้า..

การอยู่เป็นโสด ตอนเราสาวๆดูแลตัวเองได้มันก็สนุกดีอยู่หรอกค่ะ แต่พอเริ่มแก่ตัวลงจนช่วยตัวเองไม่ได้ ถ้าไม่มีรายได้ก็ต้องพึ่งหลานๆ อันจะหวังให้เค้าดูแลเราเหมือนคุณพ่อคุณแม่ก็คงจะเป็นไปได้ยาก..

บางคนอาจจะบอกว่า ถึงมีลูกก็ไม่รู้จะเลี้ยงเราหรือเปล่า เห็นลูกทิ้งพ่อทิ้งแม่มีถมไป.. อันนี้ก็ไม่เถียงค่ะ แต่ต้องบอกว่ามันขึ้นอยู่กับการอบรมดูแลสั่งสอนค่ะ เด็กเกิดมาเปรียบเหมือนผ้าขาว ผ้าผืนขาวๆ เอาดำมาป้ายก็เป็นดำ เอาทองมาป้ายก็เป็นทอง

แล้วการแต่งงานทำให้การค้นหาชั่วชีวิตสิ้นสุดลง.. ถัดจากนั้นคงต้องเรียกว่า การผจญภัย ต่อจากนั้นชีวิตแต่งงานก็เหมือนการผจญภัย คุณไม่รู้หรอกว่าวันข้างหน้า ดินฟ้าอากาศจะเป็นอย่างไร พายุจะมาเมื่อไหร่ ฟ้าฝนจะสงบวันไหน แต่ที่คุณรู้แน่ๆก็คือ จะมีผู้ชายคนหนึ่งยื่นมือมาให้คุณจับไว้เสมอ ให้คุณยึดมั่นไว้เสมอ.. แค่นี้เองแหละ ที่ผู้หญิงเราหามาชั่วชีวิต

ถึงใครต่อใครจะพยายามเรียกร้องสิทธิสตรี ให้ผู้หญิงกลายมาเป็นเท้าซ้าย ในขณะที่ผู้ชายเป็นเท้าขวา แล้วมาเดินไปพร้อมๆกันจนทั่วไปหมด ยังไงซะ..ดิฉันก็ขอออกความเห็นส่วนตัวว่า ตัวดิฉันเองขอเป็นช้างเท้าหลังดีกว่า ดิฉันพร้อมจะเป็นหลักให้สามี ให้สามีเป็นผู้นำ ให้สามีลุยไปข้างหน้า พลาดพลั้งเจ็บมา เท้าหลังอย่างเราก็จะยันไว้ให้ คอยดูแลข้างหลังให้ ไม่ต้องให้สามีต้องเป็นห่วง คอยดูบ้านคอยดูลูก ถึงบางครั้งผู้หญิงหลายคนอาจจะต้องสละชีวิตสังคมบางอย่าง สละความก้าวหน้าทางการงาน หันหลังให้บางสิ่งที่รัก แต่นั่นคือสิ่งที่คุณเลือกแล้ว

ในเมื่อคุณเลือกที่จะเป็นภรรยา..เลือกที่จะเป็นแม่แล้ว แม่เป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งทุกอย่างในครอบครัว ในเมื่อ..แม่เป็นได้ทั้งพ่อและแม่ แต่พ่อเป็นแม่ไม่ได้.... ก็ผู้หญิงอย่างเราๆน่ะสามารถออกไปทำงานเป็นเสาหลักให้ครอบครัวได้สบายๆ แต่ผู้ชายล่ะสามารถจะทำหน้าที่แม่บ้านได้หรือเปล่า จะป้อนนมลูกได้ดีแค่ไหน คิดได้ดังนี้ เราก็ขอเป็นทัพหลังคอยดูแลลูกสนับสนุกสามีให้มีการงานก้าวหน้า โดยไม่ต้องให้มีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจดีกว่า ที่เขียนมาซะยาวเนี่ย..ก็ใช่ว่าจะทำได้ดี เอาเป็นว่าเราตั้งใจว่าจะต้องทำให้ได้แล้วกัน..

การได้เป็นแม่นั้น มอบความสุขให้เราอย่างมหาศาล ถึงการมีลูกจะทำให้เราเกิดทุกข์ทางกาย ต่างๆนานาก็ตาม แต่แค่ยิ้มเดียวที่ลูกส่งมาให้ แค่กอดเดียวที่ได้จากลูก มันดลบันดาลความสุขที่หาค่ามิได้มาเติมเต็มหัวใจทั้งพ่อและแม่เชียวค่ะ การมีลูก..ทำให้สามีภรรยาตั้งใจมุ่งมั่น..มุ่งสู่จุดหมายเดียวกันมากขึ้นนะคะ ถ้าไม่มีลูกจะทะเลาะเลิกรากันก็ทำได้ภายในไม่กี่นาทีเพราะไม่มีอะไรต้องห่วง แต่พอมีลูกแล้ว มันทำให้เราพยายามที่จะเป็นคนดีมากขึ้น พยามยามที่จะใช้ชีวิตอย่างมีคุณภาพมากขึ้น ทำให้เราอย่างมีสุขภาพที่ดีมีชีวิตยืนยาว เพื่อได้ดูลูกเจริญเติบโต

ผู้ใหญ่มักบอกเราเสมอว่า.. หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ให้เกียรติกัน... มันอาจจะฟังดูธรรมดาๆเชยๆ แต่ต้องบอกว่า มันเป็นอย่างนั้นทุกถ้อยคำทุกอักษร อุปสรรคมากมายที่เราต้องเจอ ปัญหามากมายที่เราต้องฝ่าฟัน ขอเพียงให้เข้าใจกันค่ะ เท่านี้เอง ถ้าเราเข้าใจเหตุผลของการกระทำทุกอย่างของกันและกัน ความสุข..ความอบอุ่นชั่วชีวิตจะไปไหนเสีย..

 

นิยดา